KRFBL: Lucky Seven – The final Edition

11 April 2019 15:13

 Korfbalvereniging Tempo

Het spandoek is ingehaald door de realiteit. Van meedoen aan de kruisfinales, naar Club in de korfballeague. Een jongetjesboek, dat in de huize Steenbeek in 3 edities wordt gedrukt.

Lucky Seven blijkt ook écht Lucky Seven. Yeah, baby. And you read it here first hè! Zeven-zeven-zevennnn! ‘Ons’ geluksnummer. En met ‘ons’ bedoelden we altijd al iedereen met een geel-zwart hart, natuurlijk. Lekker man. Hebben we doorgaans op de avond zelf ons verslag al min of meer gereed, nu nemen we iets meer tijd voor ons (voorlopig) final report. En eerlijk gezegd blokkeren we ook een beetje. Het is nogal wat mensen. Tempo speelt volgend seizoen, schrijf even mee, in de Cashback Korfbal League. ‘Cashback’, een intrigerende toevoeging aan ‘Korfbal League’ wat Jul betreft. Het roept vragen op die we in dit artikel niet zullen beantwoorden. Nee, we gaan lekker nabeschouwen. Het begint The Day After al goed met een sterke voorpagina van het AD. Met daarop zowel Ajax als Tempo! Zo. Die kan ingelijst worden.

Zaterdagavond was het duidelijk. Ik zag het. Het gaat gebeuren, KCC/SO Natural heeft het misschien wel ‘te licht’ benaderd. Ik moest er zijn. Ticket boeken. Nu. Baas zaterdag laat om toestemming gevraagd: `I have to go ‘home’, we are going to make it to the highest level of korfball in the world’. Financieel kun je beter toegangskaartjes voor de wedstrijden kopen, dan vanuit Zwitserland invliegen voor je helden. Maar o, wat is deze prestatie, in deze hal, met deze mensen, het waard. Nadat uw goednieuwsgelegenheidsreporters elkaar ein-de-lijk treffen na een Sound of Music-achtige begroeting, is het tijd om de vaste plaatsen in te nemen. Jul op haar inmiddels vaste plek op de tribune, Jet gewapend met fototoestel in de zaal.

Bij binnenkomst trof ik Erelid Bas. Onze meningen over de afloop verschilden, één van ons kreeg gelijk, maar ik schat in dat de ander daar geen probleem mee had. En gelukkig trof ik ook Arie gewoon aan zijn tafel op zijn stoel. De basis op orde, en dan kan je verbeteren. Gele ledstaafjes. Ik stopte het nog in mijn haar, maar het idee was dat we ze gingen gooien. Magie. En de kinderen dweilden vervolgens onze vloer. Ze gingen weer in de lucht. En nog eens. Totdat een paar kleine helden in de dop ze hadden veroverd. Trots. Ik heb er 54. Eerste winst is binnen.

Opstellen maar. KCC had de boel flink omgegooid. Evelien: ‘Toen ik zag dat ze alles hadden omgegooid voelde dat als een overwinning. Angst voor ons, heerlijk’. Wel vervolgd door de eerlijkheid dat ze waarschijnlijk nog 1 keer kapotgelopen ging worden door de toppers van KCC, maar hé, voorlopig staan wij 1-0 voor. Het scorebord hapert nog even. Sidder. Stop… en door…. Het vegen is een routineklus en ook KCC hielp mee. We willen het allemaal weten. Wie wordt het.?

De eerste helft is een fraai potje schaken. Nu kijkt Jet nooit schaakwedstrijden, dus inderdaad, de focus ging op het rondkijken. Genieten van al het blijs dat Tempo heet. Fraaie koppies. Focus. Hoop. En twijfel. Aad wist niet waar hij het moest zoeken. Een echte winnaars mentaliteit. Het was zijn bal waarmee we speelden. Zijn Glazenwassersbedrijf staat al jaren voor succes en kwaliteit. Dat wat wij vandaag nodig hadden. Pindakaas power, come on Tempo.  Of neem Stijn Koersma. Een van de B-boeven. Een uitstekend korfballer maar voor mij vanaf nu vooral in mijn geheugen door zijn passie. Hij liep weg, kon het kijken niet aan, draaide terug. Achter de troepen. Groots geluk bij elke goal. Vrees voor elke eventuele tegengoal. En zo hobbelden we door de eerste helft. Weinig goals. De verdediging die het verschil bepaalde.

In de rust een kort overleg met nieuwe trainer Blok. Zijn eerste strategische fout is helder. Geen clausule voor extra onkosten in geval van Korfballeague deelname. Edwin staat er met een glimlach achter. Nu alleen nog even de rest van onze begroting weer sluitend krijgen. En Blok is meteen ook scherp.

En wéér staat de Limes op z’n kop! Het zwart-gele Legioen op de vloer én op de tribune heeft zich nog één keer opgeladen voor wat mogelijk een historische avond gaat worden. Het begin van de wedstrijd is veelbelovend. ‘We moeten dit KCC kunnen hebben’, denk ik. En dat denk ik ook nog als we in de tweede helft kijken naar het scorebord waarop we een 11-15 achterstand zien. Wel is er werk aan de winkel, dat ziet iedereen.

Tweede helft. Wat gaan we doen. KCC schiet uit de startblokken. Een soort mix van Usain Bolt en Daphne Schippers. Bam, Bam, Bam. 11-15. Nee. Dit kan niet. Dit mag niet. Niet na 6 wedstrijden, zo’n domper in de zevende. Tom houdt het vertrouwen hoog. Ja, 5 doelpunten, in 3 minuten. Maar hé, we hebben er nog 22. Ons bekruipt het gevoel van een bijna lege tube tandpasta. Je weet dat er nog wat in de tube zit en je gaat beginnen met oprollen, op weg naar dat laatste beetje…  En dan, met nog vijfien minuten op de klok, zien en voelen we het gebeuren: daar is-ie! Het kantelmoment. Jelle moet opstaan. Hij weet het. Ik weet het. Iedereen weet. En hij doet het. En we genieten. Nog 2 achter. Nu doordrukken.

… De tube is opeens genoeg opgerold en het laatste wurmpje tandpasta vliegt eruit! U kent dat wel, dat laatste beetje. Dat beetje dat altijd weer meer is dan je verwacht. Ziet u dat voor u? Oké. Houd dat beeld vast….

Nog 10 minuten. En iedereen staat op. Alsof het was afgesproken. Kippenvel. Alle reserves zijn gaan lopen, Hannah is gaan zitten. Thrilled. Bevangen door pure clubliefde. Het kan snel gaan. En die spelers doen allemaal dus nog dat beslissende schepje er bovenop. Pure adrenaline. Martin heeft elke rebound. Jelle zorgt dat hij telkens weer kan schieten. Anne maakt een fenomenale goal. Ed scoort. Ed rebound ineens net even anders. Pakt meer ballen. De dames vangen mee. KCC weet het niet meer. We komen er twee voor. Alex vatte het schitterend samen ‘Kijk, iedereen is stil bij KCC, niemand straalt nog vertrouwen uit’. Erevoorzitter Frans informeert de mensen om hem heen alvast ‘Het is gebeurd’. Historie. Waar KCC in het eerste deel van de wedstrijd hun eigen slopers succesvol bezig ziet (Jul vindt die gasten best groot, vooral als ze onze Martin daarmee vergelijkt), kantelt Tempo de wedstrijd uiteindelijk in geel-zwart voordeel, waarbij de enige echte sloper met drie punten in de slotfase het verschil maakt.

Het is minder dan 2 minuten. We staan er genoeg voor. We gaan het redden. Onze commentator Axel gaat staan. Vraagt nog of dit een probleem is. Maar we weten het. De Limeshal schudt. Iedereen staat. Springt. Swingt. Tempo naar de korfballeague. KCC nadert tot 1 punt, maar er zijn nog maar 12 seconden. Een succesvolle pass en dan tellen we af: 10, Tom houdt de bal lekker vast, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1….. De voorsprong blijft staan. WE GAAN NAAR DE KORFBALLEAGUE!!!

Gekkenhuis in de zaal! Gekkenhuis op de tribune! Ga staan als je voor Tempo bent! En beste lezers, we geven het gewoon toe, zonder enige ironie: we zijn diep ontroerd over wat we de laatste speelminuten allemaal zien gebeuren. De bank die elkaar twee minuten voor tijd om de hals valt. De hardcore fan base die nóg harder kan juichen en na het laatste fluitsignaal een ongekend feest in gang zet. De supporters op de tribune die daar, misschien net een tikkie rustiger maar niet minder blij gewoon in meegaan! We voelen allemaal dat we getuige zijn van iets heel bijzonders. Een prachtige sportieve prestatie, gecombineerd met een clubgevoel waar menige sportvereniging jaloers op is. En wij waren erbij!

Tempo schrijft historie. En is uniek. Zo hebben wij de enige moeder met drie zonen in de Korfballeague. Ja, de gebroeders Zwart komen in de buurt, maar wij spreken hier over 3 in de league en niet 2 + 1 in de reserve league.  En juist daarom is Wilschut er als de kippen bij. ‘Rolf, we moeten je je-weet-wel invriezen. De toekomst van club ligt in jouw handen.’

Uw reporters kijken nog eens goed naar de helden. Eef, met haar meisjesachtige hup voordat ze schiet. Jammer dat Ed de dames dan als ‘Oud’ weg moet zetten. Anne, oh Anne… wat heb jij de afgelopen wedstrijden toch allemaal meegemaakt? Dat had je een half jaar geleden toch niet durven dromen? Elma en Rosanne, samen meervoudig kampioene 21-en tijdens Pinksteren en nu ook Samen naar de league. En de heren, ooh, die heren. Martin: wat was je sterk. En steady. Klein van stuk maar met de sterkste grepen naar de bal onder de paal. Edwin, man man… ik geniet altijd weer van die arm in de lucht na een score. Jelle, die gebalde vuist waar alles in zit idem dito. Het is Jul die zich, met hulp van Jet, zo maar aan een korfbalanalytisch-achtige beschouwing waagt. En een traantje wegpinkt.

Felicitaties stromen binnen: de wethouder springt in de armen van de voorzitter en zijn vrouw vanaf nu bekend onder de naam ‘Leagueia’. Felicitaties van de Alphense Hockey, Zegerplas, Rijnstreek, Limes, ARC roemt ons in hun voorwoord op de wedstrijd, korfballers van vele verenigingen, de Bond, Groen Geel, De league clubs, bondscoach van Zwitserland, het stopt niet. Iedereen is blij voor ons. En wij zijn heel blij met ons zelf.

En nu? Uw reporters sluiten een memorabele maand af. De schrijfopwinding vooraf, tijdens, achteraf. Wie van de twee zet de boel in de grondverf? Wie verzorgt het laklaagje op ons artikel? Het opvallend soepele heen en weer tikken tussen Alpen en Alphen. Dat wordt afkicken. Omgaan met ‘Het zwarte gat’. Waar sinds deze week overigens beelden van beschikbaar zijn. Google het maar even. Dan heb je enig idee wat ons te wachten staat

Presteren verbroedert. Nieboer en Frank besluiten old Skool lp’tjes te gaan draaien tijdens de BBQ met Pinksteren. De man die vroeger een vissenkom had met 2 goudvissen Marja en Margriet. Die vrouw die tien minuten voor het einde werd bevangen. Een mooie traan in de ogen. Pure emotie. Al die jaren hebben we plezier gehad. Kampioenschappen gevierd. Van de Ballonhal waar we met een bladblazer de vloer droog probeerden te maken. Naar een schitterende dubbele Limeshal waarbij het scorebord haperde. De club maakt er altijd het beste van.

Het is tijd voor onze tocht door de grachten van Alphen. Op de platte kar. We gaan ervoor. We huren een partybus, nog 1 keer. En dan gaat de selectie ook mee. We rijden rondjes door Alphen. En genieten, feesten, springen. En dan een mooi feest in de kantine. De eerste sponsor heeft zich gemeld. Nog een paar en we kunnen boeken. Tikkies te krijgen bij Jet.

Het was een fantastische reis. 

We hebben het gehaald. De gedroomde eindbestemming.

 

Volgend seizoen wacht er een spannend nieuw begin.

Dan melden wij ons ongetwijfeld weer. U krijgt de groeten van J&J. We hebben genoten.

Hoofdsponsor

Sponsoren